Het wijncomplot

Iedere keer als jij je wijnkennis etaleert, maak je zonder het te weten deel uit van de geraffineerde marketingmachine van de wijnwereld.

Merken weten als geen ander het fenomeen identiteit te exploiteren. Als je op een terras neerstrijkt met een NRC onder je arm zien mensen je als een feitenman. Doe je dat met een Telegraaf, dan ben je een onvervalste onderbuik ridder. Net je Hummer geparkeerd? Uitgerangeerde Schwarzenegger. Was het een oude Landrover? Dan zien mensen je als een vrijgevochten gentleman. Dat is de kracht van marketing. Zelfs bij ogenschijnlijke identieke producten. Neem nou een dikke Mercedes en een dikke Audi. Beiden zijn te dik, hebben een toeter en brengen je veilig op je bestemming. Toch zal een Audi-rijder een Benz altijd een neerbuigend een taxi noemen. Net zoals je met een halve liter Heineken in je hand een bouwvakker bent. En met een Grolschbeugel opeens een jazzgitarist.

De Maria Magdalena onder de consumptiegoederen

De vraag is natuurlijk of dat voor wijn ook geldt. Hebben wijnhuizen invloed op onze identiteit? De voorbeelden van net zijn natuurlijk allemaal te plat of materialistisch voor woorden. Exponenten van meedogenloze fabrikanten, zielloze industriëlen en gewiekste marketeers. Nee, dan wijn. Dat hoort toch meer thuis bij het esoterische, het ongrijpbare, zoals Picasso, Beethoven, Coltrane en Shakespeare. Kortom, the good stuff in life.

De wereld mag dan vergaan door alle dieselgates, maar gelukkig is er zoiets puurs als wijn. Wijn is onbevlekt. De Maria Magdalena onder de consumptiegoederen. Een dankbare vluchtheuvel. Misschien is wijn daarom zo booming. Nederland kent inmiddels tienduizenden amateur-Hamersma’s die hun wijnkennis met ons delen. Ze weten feilloos het verschil tussen een Carignan- en een Chardonnay-druif te duiden. ‘Da’s heel duidelijk een Chablis van domaine Laroche, oostelijke heuvelzijde, ik denk, nee, ik weet het zeker, een 2015, die is niet lang meer op dronk hoor!’

Hoe mooier het verhaal, hoe duurder de fles

Het prijsverschil tussen een Pinard en een Margaux wordt bepaald door de verhalen die erover verteld kunnen worden. En minstens zo belangrijk, wie die verhalen vertelt. Hoe mooier het verhaal, hoe duurder de fles. Hoe meer cursussen de verteller heeft gedaan, hoe zwaarder zijn mening weegt. Waar auto- en biermerken openlijk en schreeuwerig met massamedia je identiteit kapen en te gelde maken, spant de wijnwereld in het geniep en muisstil de zelfbenoemde connaisseurs, sommeliers en wijnschrijvers als medium voor hun karretje. Tja beste lezer, iedere keer als jij je wijnkennis etaleerde, maakte je zonder het te weten deel uit van de geraffineerde marketingmachine die de wijnwereld heeft opgetuigd. Inderdaad, ook de wijnwereld wordt bevolkt door handenwrijvende snoodaards die uw identiteit nietsontziend gijzelen en in klinkende munt omzetten.

Je bent een marionet in een groot wijncomplot.

Maar wees gerust lieve lezer, dit kan de beste overkomen.

48 goed

Een jaar of tien geleden mocht ik met één van de zeven wijnmeesters die Nederland toen telde mee op een inkoopreis naar Bordeaux. Café Amelia Canta organiseerde special voor hem een wedstijd. Er werden maar liefst 50 Bordeaux’ opengetrokken. Alle flessen werden met zilverfolie onherkenbaar gemaakt en de wijnmeester moest zeggen wat er onder die folie zat. Hij had er 48 goed. Hij was als een ware meester door deze vuurdoop heengekomen en wordt nog steeds door de négociants en wijnboeren aanbeden.

Barbaar

Ik mocht ook meedoen en heb ze, als eenvoudige wijnknecht, maar op volgorde van lekker gezet. Mijn winnaar was een Roc de Cambes van ongeveer € 60,-. Ik schrok van mijn dure smaak. Mijn tweede en derde favoriet kostte nog geen € 20,-. Later hoorde ik dat er een Petrus Pomerol bijzat. Die kost ruim € 1.000,-… Oftewel, ik was een amateur. Dat ik die er niet had uitgehaald. Barbaar!

Voor straf werd er een biertje voor m’n neus gezet, dat ik overigens met plezier heb opgedronken.

Ik ken veel mensen die zullen bevestigen dat ik een barbaar ben, maar ik ben ook representant van een hele gewone wijnliefhebber. Aan mijn smaakpapillen hangt geen prijskaartje. Maar door het verhaal achter Petrus ben ik er toch trots op dat ik hem gedronken heb (en vertel dat ook graag aan mede-wijndrinkers, eerst een Petrus drinken, dan sterven, zoiets). Ook deze doorgewinterde reclameman valt dus ten prooi aan dat duivelse wijncomplot.

Santé.

Lodewijk van der Peet, Managing Director BeyenMeyer

Het Rode Kruis kiest voor Beyenmeyer

Na een aantal proefopdrachten heeft Het Rode Kruis BeyenMeyer gevraagd om de positionering van Het Rode Kruis aan te scherpen. Deze positionering moet tot campagnes leiden die de hulpbereidheid van alle Nederlanders vergroot.

Na de zomer zijn de eerste uitingen te zien in verschillende media. Zowel Het Rode Kruis als BeyenMeyer kijken uit naar de samenwerking.

BEYENMEYER ZEGT SORRY

Na ruim 3000 radiocommercials, minimaal 2000 televisiecommercials, 500 huis-aan-huiskranten,
250 winkelthema’s, complete winkelaankledingen, ontelbaar veel advertenties, abri’s, banners, prerolls, socialcampagnes en bloguitingen bieden alle medewerkers van BeyenMeyer hun welgemeende excuses aan met een videoboodschap.

DE ADCN ANNUAL 2017 GESLACHTOFFERD VOOR FLUTIDEE

In mijn nieuwe huis is minder ruimte voor boeken, dus moest er gekozen worden. Thrillers? Weg ermee. Echte boeken mochten wel mee. Dat was niet zo moeilijk, maar wat doe ik met al die dikke annuals? Ze stonden jarenlang keurig op volgorde op de plank. Soms stond ik er in en was ik zo trots als een aap met zeven lullen. Omdat ik een jaar of vijf geleden managing director werd besloot ik mijn lidmaatschap op te zeggen. Het boek heb ik echter elk jaar wel weten te bemachtigen. Dit jaar stond ik er weer in. Niet als creatief, maar als auteur van de hommage aan mijn held Aad Kuijper. Wat een eer dat ik dat mocht maken.

Het moment dat ik voor het eerst mijn naam bij de credits zag staan zal ik nooit vergeten. In Het Boek vermeld worden stond bovenaan mijn bucketlist en het was me gelukt! Ik voelde me weer even dat opgewonden ventje toen het nieuwe boek op mijn bureau plofte.

Het laatste boek.
Het was me al duidelijk geworden dat het een bijzonder boek is; dit jaar is het de laatste keer dat het gedrukt wordt. Rationeel gezien is dat vast een logisch besluit, maar het doet wel een beetje zeer. Daarom ben ik met verhoogde interesse dit finale boek gaan bestuderen. Toen maakte ik een fout: ik begon achterin.

Alle pagina’s zijn onleesbaar! ‘Sjezus, ik heb een exemplaar te pakken waar iets vreselijks mis mee is gegaan, wat jammer nou.’ Was mijn eerste reactie. Een flits later begreep ik het concept. Het boek begint met mooi wit papier en dat wordt in toenemende mate donkerder tot zwart aan toe. Dan gaat het licht (de lamp) uit.

Karretje in de poep gereden.
Stel je eens voor: je werkt een jaar lang hard met middelmatige briefings en probeert daar elke keer weer wat van te maken. Je haalt steeds voldoendes maar hoe hard je ook je best doet, je komt niet aan die compromisloze ‘negen of tien’. Zo’n drie tot vier keer per jaar zit er een pareltje tussen, alles klopt. De briefing is goed, de klant werkt mee, account snapt het. Die sturen we in!

Je (baas) betaalt een paarhonderd euro voor een inzending en dan, heel, héél misschien heeft de jury het herkend en kom je in het boek! Met trotse, trillende handjes blader je op zoek naar jouw inzending. Het is als stront behandeld, zo voel je dat. Omwille van een buitengewoon kinderachtig ideetje.

De annuals heb ik nu in een doos op zolder staan, ik durf ze nog niet weg te gooien. Maar deze annual ligt nu al bij het oud papier.

GENOMINEERD VOOR DE STER GOUDEN LOEKI

De TV-commercial van Mega Reclame Talentjes is één van de tien kwartaalwinnaars van de STER Gouden Loeki. Daarmee zijn we genomineerd voor de STER Gouden Loeki 2018! Daar zijn we natuurlijk supertrots op. Heb je de TV-commercial gemist? Geen probleem, hier kan je hem terugzien.

DE MOK DIE DE PLANEET GAAT REDDEN

11.000 smerigste Europese fabrieken zorgen voor 45% van de Europese uitstoot van broeikasgassen. Daarom heeft de EU een limiet gesteld en CO2 certificaten in het leven geroepen. De certificaten worden verdeeld onder deze smerige fabrieken. Elk certificaat geeft recht om 1 ton CO2 uit te stoten. Als een fabriek minder uitstoot mag hij de certificaten verkopen aan een fabriek die te veel uitstoot. Dit zorgt ervoor dat vieze fabrieken niet investeren in duurzame alternatieven om schoner te worden.


Wij hebben certificaten gekocht en deze geannuleerd. Deze hebben we op een mok gedrukt.

Hierdoor worden certificaten ietsje schaarser en dus ietsje duurder. Als we genoeg mokken verkopen worden certificaten uiteindelijk zo duur dat een smerige fabriek eerder zal investeren in een duurzaam alternatief in plaatst van het kopen van certificaten.

Zo verstoren we de handel in CO2 en zorgen we voor een schonere planeet.

Kijk op www.co2mok.nl hoe jij de wereld kunt redden!

BOOKING.COM; STALKER MET MITRAILLEUR

Technologie is kil. Maar het maakt wel machtig. Wie had 15 jaar terug kunnen denken dat je het grootste taxibedrijf ter wereld kunt worden zonder dat je zelf ook maar 1 taxi hebt? Of kunt uitgroeien tot een giga cateraar zonder zelf ook maar een pollepel te bezitten? Natuurlijk zit er aan dat succes ook een schaduwkant. De Uber-chauffeurs en de restaurants die via Thuisbezorgd leveren schreeuwen inmiddels moord en brand over de astronomische fees die ze moeten aftikken. Ach, Abba zong het al, the winner takes it all.

MVO
Over winnaars gesproken, Booking.com, werelds grootste hotelketen zonder hotels, maakte afgelopen jaar 2,4 miljard winst. Twee komma vier miljard! Daarmee liggen ze samen met Philips, Shell en Unilever voorop de tong als grootste vaderlandse winstmakers. Een resultaat waar de ondernemer in mij U tegen zegt. Al fluistert mijn linkse geweten dan meteen, maar zoveel geld brengt toch ook maatschappelijke verantwoordelijkheid met zich mee? En inderdaad, na wat onderzoek blijkt dat u 4 miljoen reserveert voor… ‘duurzaam toerisme’.

Retargeting mitrailleur
Los van het feit dat dat natuurlijk niet echt zoden aan de dijk zet, kunt u zich beter op een ander vlak wat duurzamer inzetten. Laatst boekte ik een hotelletje bij u in het Duitse Rothenburg ab den Tauber (voor alle duidelijkheid, ik overwoog dat hotel dus niet, ik boekte het keihard). Vervolgens vuurt u volautomatisch banners en displays op me af van hetzelfde hotel! In de 17 (!) dagen die volgden op mijn overnachting kreeg ik ontelbaar veel impressies voor dat hotel.

Wees zuinig op uzelf
Blijkbaar denkt u dat u zó onmisbaar bent bij het boeken en zoeken dat het u niks kan schelen dat uw merk bij mij inmiddels meer irritatie oproept dan bewondering. Uiteindelijk keert het tij vanzelf. Misschien niet morgen, maar stalkers eindigen altijd met een straatverbod. Uw merk is op termijn echt uw grootste asset. Niet voor niets heeft

Coca Cola het voor miljarden op de balans staan. Wees er dus zuinig op.

Duurzaam retargetten
Met 2,4 miljard winst hoef ik u niet te vertellen dat retargeting een machtig instrument is. En ik hoop oprecht dat ik u niet hoef te vertellen dat u in plaats van mij constant een hotel voor te schotelen waar ik net geslapen heb, mij heel veel leuke, inspirerende, verrassende, onverwachte of grappige mededelingen had kunnen doen.

Mijn advies aan u: verschuif de aandacht van duurzaam toerisme naar duurzaam retargetten. Dat kost u ongetwijfeld meer dan die lachwekkende 4 miljoen, maar op termijn verdient u die investering dubbel en dwars terug. Technologie mag u dan machtig maken, creatief ingezette technologie maakt u geliefd. Dan wordt Booking.com een geliefd merk. Met toekomst (en waarschijnlijk nog hogere winstcijfers).

Lodewijk van der Peet, BeyenMeyer

ZONDER TWIJFEL NIET LEZEN.

Zodra de donkere dagen eraan komen, zakken mijn zekerheden weg in een diepe winterslaap en dekt een dik donzen dekbed van twijfel mijn stelligheid toe.

Vandaar dat ik als columnist nog niets geroeptoeterd heb over de Rabo-campagne. Of welke kruidenier het mooist het kerstgevoel in 1 minuut heeft weten te verpakken.

Neem nou de Rabo. Persoonlijk zie ik liever de fraaie Rabo-film in het Sterblok voorbijkomen dan die van ABN of SNS. Dáár ben ik dan wél stellig in. De ABN pepert me feitelijk in dat ik een sukkel ben, omdat ik geen weekendjes in Toscane doorbreng met tennissende cabrio-vrinden. De SNS omarmt de vrolijke edoch boze doorsnee witte man. En dat ben ik ook niet (hoop ik).

Dat de Rabo zich ontpopt als de Ghandi onder de banken doet me onbedaarlijk lachen. Ik heb er een rekening en voer op z’n tijd hele basale gesprekken met een hele nuchtere accountmanager die zich bepaald niet als wereldverbeteraar gedraagt. Maar als ik dan de geruchten hoor over de krankzinnig hoge productiekosten van die campagne voelt de Rabo-klant in mij de woede opwellen en wordt de reclamemaker in mij verteerd door jaloezie.

Op die kerstfilms ben ik ook al stik jaloers. Goed, die van Appie en Plus staan dan wel mijlenver af van hun reguliere campagnes. Maar je zult toch maar een tearjerker mogen maken zonder gourmetpakketten en rollades in cranberry marinade met onbeperkt budget! Mevrouw van der Peet kan zich enorm opwinden over de Plus-commercial: ‘Zóóó stereotiep dat die kerel in een klein kuthuisje woont en z’n ex met de kinders in het oude grote!’ Het emotioneert dus.

Net als Appie. De mens op z’n mooist. Beide films laten mij diep geroerd achter, maar ook met: hoe verkoop je hier in godsnaam rollades en gourmetpakketten mee?

Rechtvaardigt ontroering om een paar miljoen weg te tikken? Of ik ben ik gewoon te plat in mijn value for money denken?

Ik weet het niet.

Jumbo heeft daarentegen een kerstfilm die naadloos aansluit bij hun reguliere campagne. De Jumbo kerststol en rollade worden zelfs in close-up aangesneden.

Dus vallen alle strategen (van nature value for money denkers) over elkaar heen om de Jumbo kerstfilm op het schild te hijsen. Tja, dat wel, maar bij mij geen tranen, geen kerstgevoel zoals bij Appie en Plus. Is dat dan de beste kerstcommercial?

Kortom, ik twijfel.

Wie zei ook al weer dat dat de beste voedingsbodem is voor groei? Was dat nou Confusius of Churchill?

Lodewijk van der Peet, BeyenMeyer

KÁ-UU-TÉ BANNERS. ZE ZIJN DE SCHULD VAN DE MEDIABUREAUS

1981
Zit jij in de reclame?
Heb je zeker een mooie leasebak! Tof!

1986
Zit jij in de reclame?
Maak jij ook van die afgrijselijke wasmiddelenspotjes?

1993
Zit jij in de reclame?
Jeetje, maken jullie die afschuwelijke ja/nee enveloppen voor Reader’s Digest?

2011
Zit jij in de reclame?
Daarom ben je gaan freelancen! Er is toch bijna geen vast werk meer in te krijgen?

2017
Zit jij in de reclame?
Wil je onmiddellijk ophouden met die ká-uu-té banners die me achtervolgen?

Je zoekt een cadeautje voor je zoon. Je Googlet wat in het rond en bij Coolblue gooi je die Wii in het winkelwagentje. In plaats van af te rekenen, slaap je er nog een nachtje over.

De volgende morgen ziet de hele familie op de gezins-iPad welke cadeaus je voor junior overweegt. Ook heel vervelend; een spijkerbroek met hippe gaten die je maar blijft achtervolgen, net als die stedentrip waarmee je je partner wilde verrassen.

WAT ZEUR JE NOU, HET WERKT

Hebben adverteerders niet door dat retargeting hun merk schade berokkent? Meest gehoorde verdediging is: het levert geld op, het werkt! Mijn antwoord is dan: doe het dan goed. Als je een cookie hebt meegegeven, val me dan niet lastig met steeds dezelfde stomme banner maar stuur me een palet aan banners die gezamenlijk een verhaal vertellen.

Verleid me in plaats van die stalkers achter me aan te sturen.

Zo moeilijk is het ook weer niet. Een voorbeeld; ik heb een hotel in de Dordogne bekeken. En (nog) niet geboekt. Stuur me dan iets over de omgeving, biedt me een eau-de-vie aan bij een lokale boer. Vertel me iets over kinderactiviteiten en een kookcursus in de regio. Een filmpje over truffels. Maar kom niet steeds met datzelfde hotel aankakken.

HET IS DE SCHULD VAN DE MEDIABUREAUS

Waarom doen adverteerders dat niet? Omdat mediabureaus het makkelijker vinden om één banner te volgen dan twintig. Ook omdat ze twijfelen of ze wel geld kunnen vragen voor het verrijken van een merk. In plaats daarvan blijven ze maar clickratio’s rapporteren en houden ze hun mond tegenover adverteerders. Ja, gewoon omdat ze te besodemieterd zijn. Het maakt me oprecht kwaad. Platte retargeting is de riool van display-advertising geworden. Retargeting is voor een groot deel verantwoordelijk voor de ad-blockers.

Lieve adverteerders, hou ermee op. Alleen jullie kunnen het afdwingen.

Lodewijk van der Peet, BeyenMeyer

ALS EEN KLEINE NIET STEIGERT…

Ook kleine adverteerders verdienen aandacht. Neem nou deze advertentie van Company.info. Ik zie hem regelmatig voorbijkomen. Ik zal dus wel in hun doelgroep zitten. Over het motto zijn ze nog niet helemaal uitvergaderd: “Laat data voor u werken”. Of “Data die ter zake doet” zou ook kunnen. Ze klinken allebei veelbelovend en je kan er lekker veel kanten mee op. Erboven staat een hele lelijke foto van twee meneren de ik niet ken. Het blijken notarissen te zijn. De ene (hij heet Leo) heeft een ijdel befbezempje en de ander (Bas) vraagt zich af wanneer die fotograaf eindelijk klaar is.

ABACADABRA

De headline zegt dat ze 100% foutloos zijn en ‘dus’ 100% betrouwbaar. Een logica die ik niet kan volgen. Het is gewoon onzin. Daaronder nog wat bullets a la powerpoint met grote beloftes. Ik heb werkelijk geen idee waar deze opschepperij over gaat. Laten we naar de website gaan. Teleurgesteld klik ik weer weg, ik snap er nog steeds geen jota van.

 SCHUREN

Waarom licht ik deze drol uit? Hij is illustratief voor veel kleine adverteerders die denken dat ik (ik als hun doelgroep) interesse heb in hun product. Ze vergeten dat ik elke dag duizenden impressies op me af krijg gevuurd en volkomen immuun ben geworden voor alles dat me niet bij de strot grijpt, laat lachen, irriteert of doet huilen. Kleine adverteerders moeten dus meer lef hebben dan grote adverteerders om nog op te vallen.

50% van je budget is weggegooid geld, je weet alleen niet welke helft. Een stokoude wijsheid. Bij welke helft de uitingen van Company.info horen lijkt me echter wèl duidelijk.

Lodewijk van der Peet, BeyenMeyer